پيش از آنكه ماهيان در آن شناكنند

صداي لحظه هاي نفس گيرم را

كه بر فراز رؤياهاي مي تازد

مردي كه سال ها دست هايش از فهوه لبريز

به سان رعد مي غرد

و با شعله هاي يخي دستاني بي قرار

پر چروك مي شود

خلوت خاكستري ام را مي درد از هم

رؤياهايي كه طعم تلخ عشق را روييده است

با انگشتان ناباورم

سه تار خاطره هايت را مي نوازم

آخر

آي افسانه زندگي اَم

ساقه هاي عريان گندمي اَت

تاك خاي وجود مرا مي شناشند

برايت واژه اي سخت مي خواهم

كه مي چرد براي خودش كه مي چَرَد براي شما

كه مي چرد براي خودش كه مي چَرَد براي شما

و بهار در گورستان

از زردي ما گذشته است

صبح بسم الله

خنده ات

كلاغ هايي كه قارقار مي كنند

صبح بسم الله

ستاره ها را بردار

خورشيد تيك تاك مي كند

صبح بسم االله

برسر سفره  ما نشسته اند

آدم هايي كه قطع نخاء شده اند

اعدام

اعدام

همهمه تا به كي آخر؟

همهمه تا به كي ؟

آه

در شب برفكي ات

و تمام خاطرات خاكسترم را

دفترم را

مي پيچانم ات

در واپسين روزهاي سال

كه صورتت بوي صابون مي دهد

آن جا

و باد،

باد بهانه بود

سيب و انگور در چشمانت

شمشير بهانه بود