انسان مي‌تواند خود را تشويق كند، به خود دستور دهد، از خود اطاعت كند، خود را سرزنش يا تنبيه كند؛ مي‌تواند از خود پرسش كند و پاسخ آن را بدهد. حتا مي‌توانيم انسانهايي را تصور كنيم كه فقط در تك‌گويي سخن مي‌گويند. فعاليتهاي خود را با سخن گفتن با خود همراهي مي‌كنند، كاشفي كه آنها را تماشا كند و به صحبتشان گوش كند ممكن است در ترجمه‌ي زبان آنها به زبان توفيق يابد.(اين او را قادر مي‌سازد اعمال اين كسان را به درستي پيشبيني كند، چون او تصميم گرفتنهاي آنان را نيز مي‌شنود.)

اما آيا مي‌توانستيم زباني را هم تصور كنيم كه در آن شخص بتواند تجربه‌هاي دروني خود- احساسها، حال و هوا، و غيره- را براي كاربرد شخصي خويش بنويسد يا به آن بيان شفاهي ببخشد؟- خوب مگر نمي‌توانيم در زبان معمولي خود اين كار را بكنيم؟- اما منظور من اين نيست. واژ‌ه‌هاي منفرد اين زبان قرار است به آنچه فقط براي شخص سخنگو مي‌تواند دانسته باشد ارجاع دهند.