به آسمان نگاه كنيد و به خود بگوييد«آسمان چه آبي است!»- هنگامي كه اين را خود به خودي- بدون نيت فلسفي- بگوييد هرگز اين فكر به خاطرتان خطور نمي‌كند كه اين اثر پذيري از رنگ فقط متعلق به شما است. و هيچ درنگي در ابراز آن به كسي ديگر نمي‌كنيد. و اگر در حال گفتن واژه‌ها به چيزي اشاره كنيد به آسمان اشاره مي‌كنيد مي‌خواهم بگويم: حس «اشاره به درون خود» را نداريد كه اغلب هنگام انديشه درباره‌ي «زبان خصوص» با «ناميدن احساسها» همراه است. اين فكر را هم نمي‌كنيد كه به راستي نبايد با دست بلكه بايد با توجه به خود، به رنگ اشاره كنيد. (در نظر گيريد«اشاره كردن به چيزي با توجه» چه معنا دارد.)

 اما آيا هنگامي كه به يك رنگ نگاه مي‌كنيم و «تأثر رنگي» خود را نام مي‌بريم دست كم منظوري كاملاً معين نداريم؟ چنان است كه گويي تأثر رنگي را همچون يك غشاء از شي‌ء جدا مي‌كنيم( اين بايد بدگماني ما را برانگيزد.)