حال جدولي را تصور كنيم(چيزي مانند يك فرهنگ) كه فقط در تخيل ما وجود دارد. فرهنگ را مي‌توان براي توجيه ترجمه‌ي يك واژه‌ي X به واژه‌اي مثل Y به كار برد. اما آيا اگر فقط در تخيل قرار باشد به چنين جدولي نگاه شود باز هم بايد، اين را توجيه بناميم؟- «خوب، بله؛ در اين صورت يك توجيه ذهني خواهد بود.»- اما توجيه عبارت است از توسل به چيزي مستقل.- «اما به يقين من مي‌توانم از يك خاطره به ديگري توسل جويم. مثلاً من نميدانم آيا ساعت حركت قطار را درست به خاطر آورده‌ام يا نه و براي وارسي آن به ذهنم مياورم كه صحفه‌ي جدول زماني چه شكلي داشت. آيا اينجا هم همان جور نيست؟»- نه؛ چون اين فرايند بايد خاطره‌اي را پديد آورد كه عملاً صحيح باشد. اگر خود تصوير ذهني جدول زماني را نتوان از حيث صحت آزمون كرد، چگونه مي‌تواند صحت خاطره‌ي نخست را تأييد كند؟ (مثل اين است كه كسي چند نسخه از روزنامه‌اي را بخرد تا مطمئن شود كه آنچه نوشته شده راست است.) نگاه كردن به يك جدول در تخيل همان قدر با نگاه كردن به يك جدول يكي است كه صورت ذهني نتيجه‌ي يك آزمايش تخيلي نتيجه‌ي آزمايش است.