آيا قاعده‌هاي زبان خصوصي تأثرهايي از قاعده‌ها هستند؟- ترازويي كه تأثرها با آن توزين مي‌شوند تأثر از يك ترازو نيست.

 «خوب، من اعتقاد دارم كه اين دوباره احساس S است»- شايد شما اعتقاد داريد كه اين اعتقاد را داريد!

پس آيا آن آدمي كه در تقويم يادداشت مي‌كرد از هيچ يادداشت بر مي‌داشت؟- اين را يك امر حتمي ندانيد كه كسي كه مثلاً در يك تقويم نشانه‌اي مي‌گذارد دارد از چيزي يادداشت بر مي‌دارد. چون يادداشت كار ويژه‌اي دارد، و اين S تا اينجا نداشته است.

(آدم ممكن است با خودش حرف بزند- اگر كسي هنگامي كه هيچ كس ديگري حضور ندارد، حرف بزند آِا اين بدان معني است كه دارد با خودش حرف مي‌زند؟)

 چه دليلي داريم كه «S» را نشانه‌ي يك احساس بناميم؟ چون«احساس» واژه‌اي از زبان مشترك ماست، نه زباني كه فقط براي من فهميدني باشد. پس كاربرد اين واژه نياز به توجيهي دارد كه همه كس بفهمد.- و اين هم چاره‌ساز نيست كه بگوييم لازم نيست آن يك احساس باشد؛ [اين قدر مسلم هست كه] وقتي مي‌نويسد «S»، چيزي دارد- و بيش از اين چيزي نمي‌توان گفت. اما «چيزي» و «دارد» هم به زبان مشترك ما تعلق دارند.- پس در پايان هنگامي كه شخص كار فلسفي مي‌كند به نقطه‌اي مي‌رسد كه مايل است فقط آوايي غير زباني صادر كند.- اما چنان آوايي فقط در صورتي در يك بازي زباني خاص پديد آيد يك بيان است، و آن بازي اكنون بايد توصيف شود.

 ممكن بود گفته شود: اگر تعريفي خصوصي از يك واژه به خودتان داده باشيد، پس بايد در درون خود كاربرد واژه به فلان طريق را بر عهده گيريد. و چگونه آن را بر عهده مي‌گيريد؟ آيا بايد فرض كرد كه فن كاربرد يك واژه را ابداع مي‌كنيد؟ يا فقط آن را حاضر و آماده پيدا كرده‌ايد؟

«اما من(در درون خود) مي‌توانم عهده‌دار آن شوم كه اين را در آينده«درد»بنامم».- «اما آيا مسلم است كه اين را به عهده گرفته‌ايد؟ آيا مطمئن هستيد كه براي اين مقصود كافي است توجه خود را روي حس خودتان متمركز كنيد؟»- پرسشي غريب.

«همينكه بدانيد واگه ما به ازاي چه است، آن را فهميده‌ايد، كل كاربردش را مي‌دانيد.»