صداي لحظه هاي نفس گيرم را

كه بر فراز رؤياهاي مي تازد

مردي كه سال ها دست هايش از فهوه لبريز

به سان رعد مي غرد

و با شعله هاي يخي دستاني بي قرار

پر چروك مي شود

خلوت خاكستري ام را مي درد از هم

رؤياهايي كه طعم تلخ عشق را روييده است

با انگشتان ناباورم

سه تار خاطره هايت را مي نوازم

آخر

آي افسانه زندگي اَم

ساقه هاي عريان گندمي اَت

تاك خاي وجود مرا مي شناشند

برايت واژه اي سخت مي خواهم